DrukujDrukuj

Zygmunt Zając

Etykietowanie:
Współautorzy:
  • stencelj

Były Szef SB w Lęborku. Urodzony 25 XI 1928 r. w Praszce (pow. Wieluń).

Przebieg służby:
7 XI 1951 Wartownik ochrony PUBP w Lęborku.
1 XII 1951 Słuchacz Szkoły Międzywojewódzkiej MBP w Olsztynie.
1 V 1952 Referent w Kierownictwie PUBP w Lęborku.
1 VII 1952 Referent Sekcji VIII MUBP w Gdyni.
1 II 1954 Starszy referent Sekcji VIII MUBP w Gdyni.
1 VIII 1954 Referent Sekcji III Wydziału VIII WUBP w Gdańsku.
1 IV 1955 Referent Sekcji III Wydziału V WUds.BP w Gdańsku.
1 X 1955 Starszy referent delegatury ds. BP w Lęborku.
1 IV 1956 Oficer operacyjny delegatury ds. BP w Lęborku.
1 I 1957 Starszy oficer operacyjny Referatu ds. Bezpieczeństwa KPMO w Lęborku.
1 IX 1959 Słuchacz Szkoły Oficerskiej MSW w Legionowie.
25 VII 1961 Do dyspozycji Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego MO ds. Bezpieczeństwa w Gdańsku.
1 IX 1961 Starszy oficer operacyjny Referatu ds. Bezpieczeństwa KPMO w Lęborku.
1 IV 1962 Zastępca Komendanta Powiatowego MO ds. Bezpieczeństwa w Lęborku.
1 IV 1967 I Zastępca Komendanta Powiatowego MO ds. SB w Lęborku.
31 VIII 1973 Zwolniony (emerytura).
26 III 1981 Przyjęty ponownie, inspektor Grupy Operacyjnej w Lęborku Wydziału II KWMO w Słupsku.
31 XII 1981 Zastępca naczelnika Wydziału IV KWMO w Słupsku, jednocześnie
p.o. kierownika Grupy Operacyjnej w Lęborku Wydziału IV KWMO w Słupsku.
16 VI 1983 Zastępca naczelnika Wydziału IV KWMO/WUSW w Słupsku, jednocześnie
p.o. kierownika referatu IV KPMO/MUSW w Lęborku.
15 II 1986 Zwolniony.

Awanse:
Sierż. (1952), st. sierż. (1953), chor. (1954), ppor. (1955), ppor. MO (1957), por. MO (1961), kpt. (1964), mjr (1969), ppłk MO (1986).

Wykształcenie:
1952 Szkoła Międzywojewódzka MBP w Olsztynie.
1960 Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących w Legionowie.
1961 Szkoła Oficerska MSW w Legionowie.

Odznaczenia:
1962 Odznaka „X lat w Służbie Narodu”.
1966 Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego.
1968 Odznaka Honorowa „Zasłużony dla Ziemi Gdańskiej”.
1969 Srebrny Krzyż Zasługi.
1969 Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”.
1971 Odznaka „XX lat w Służbie Narodu”.
1973 Odznaka Honorowa „Zasłużony dla Ziemi Gdańskiej”.
1975 Odznaka Honorowa „Zasłużony dla Ziemi Lęborskiej”.
1976 Złota Odznaka „W Służbie Narodu”.
1978 Brązowa Odznaka „Za zasługi dla ochrony porządku publicznego”.
1978 Srebrna Odznaka „Za zasługi dla ochrony porządku publicznego”.
1983 Brązowa Odznaka „Za zasługi w ochronie granic PRL”.
1984 Złota Odznaka „Za zasługi dla ochrony porządku publicznego”.
1984 Medal 40-lecia Polski Ludowej.
Członek PZPR od 1948 r.

Wyciągi z akt personalnych:

„[...] Jako funkcjonariusz MBP pragnę w dalszym ciągu kontynułować [sic!] walkę
z wrogiem klasowym, rozpoczętą w szeregach KBW., a tym samym przyczynić się do realizacji zadań Planu 6-letniego”.
Podanie Zająca do WUBP Gdańsk, 1951 r.

„[…] do zajęć partyjnych jest przygotowany, ale mało aktywny (nie zabiera ochotniczo głosu) […]. […] potrafi opracować i zastosować kombinację operacyjną, w pracy z agenturą cechuje [go] systematyczność, bystrość opracowaniu zadań dla agentury. Potrafi przystosować się do każdej okoliczności, co jest objawem posiadania pewnych elementów inteligencji. […]”.
Charakterystyka, 1955 r.

„[…] lubi dyskutować nad problemami politycznymi nie zrozumiałymi mu do końca.
Co należy ocenić jako stronę dodatnią, że nie przyjmuje zagadnień politycznych szablonowo. […] Wykrył sprawcę ulotek propagandowych w Łebieniu pow. Lębork. […] Dokonał werbunku lokalu konspiracyjnego, który należy ocenić jako osiągnięcie w warunkach powiatowych. […]”.
Charakterystyka, 1958 r.

„[…] jest […] sekretarzem Podstawowej Organizacji [Partyjnej] przy tut[ejszej] Komendzie Powiatowej MO. […] Według obserwacji i na podstawie wypowiedzi należy ocenić go,
że jest poglądów marksistowskich. […]”.
Charakterystyka, 1959 r.

„[…] Śmiało stawia sprawy, które jego zdaniem nie są właściwie załatwione. […]”.
Charakterystyka słuchacza Szkoły Oficerskiej MSW w Legionowie, 1959 r.

„[…] Nie ogranicza się do 8-mio godzinnego dnia pracy, a gdy zachodzi potrzeba chętnie pracuje i wolne dni od pracy, nie żądając za to wolnego czasu. Wszelkie polecenia wykonuje bez szemrania i niepotrzebnych dyskusji. […] Zajmuje właściwą postawę w stosunku do pracowników ociągających się w pracy. […] Lubi pochwały za dobre spełnianie obowiązków. […]”.
Wniosek, 1962 r.

„[…] Na zebraniach partyjnych zabiera głos, a jego wystąpienia sprowadzają się do wytykania błędów źle postępujących towarzyszy, równocześnie wskazuje na formy należytego postępowania. […] nie obawia się najbliższych współtowarzyszy pracy, że będzie miał z tego powodu wymówki. […] nienawidzi bezczynności, źle zrozumiałego koleżeństwa i nieróbstwa. […] Docenia systematyczne uzupełnianie wiadomości politycznych, zdając sobie z tego sprawę, że bez tego nie można dobrze pracować operacyjnie. […] Należy nadmienić, że w różnych sytuacjach politycznych w kraju i na świecie nie popada w jakieś depresje, a trzyma się kierunku nakreślonego przez partię i władze nadrzędne. […]”.
Opinia służbowa, 1962 r.

„[…] Zwracam się z uprzejmą prośbą do tow[arzysza] Ministra o zwolnienie mnie z szeregów Służby Bezpieczeństwa ze względu na nabycie praw emerytalnych w pełnym wymiarze. […] Długoletnia praca, szczególnie w naszym aparacie nadszarpnęła mój stan zdrowia. Wzrastające wymogi i zadania w naszym aparacie powodują u mnie duże napięcia psychiczne tak, że w oliwili obecnej czuję się poważnie wyczerpany. […]”.
Raport Zająca Z. do ministra spraw wewnętrznych, 1973 r.

„[…] W poprzednich, latach, kiedy to praca w jednostkach powiatowych była mniej złożona, z powierzonych zadań wywiązywał się dobrze. Jednak w ciągu kilku ostatnich lat zauważono, że w kierowanej przez niego jednostce następuje spadek efektywności w pracy operacyjnej
i notuje się niedociągnięcia w organizowaniu pracy i kierowaniu podległym zespołem funkcjonariuszy. Zwracane uwagi i instruktaże w tym zakresie nie przynoszą większych efektów, niewątpliwie przyczyną takiego stanu nie jest zła wola i brak poczucia obowiązkowości i zdyscyplinowania u mjr Z. Zająca, lecz, że obecne wymogi są o wiele wyższe niż przed laty, a zadania Służby Bezpieczeństwa są bardziej złożone. […]”.
Notatka służbowa, 1973 r.

„[…] Świadomość obniżania się wyników pracy operacyjnej oraz nienadążania za ciągle narastającymi wymogami organizatorsko - koncepcyjnymi w bieżącej pracy doprowadziły do stopniowej utraty przez mjr Z. Zająca prężności operacyjnej, niezbędnej w kierowaniu jednostką […]”.
Opinia służbowa, 1973 r.

„[…] W przebytej drodze od 1951 roku mjr Zygmunt Zając od samego początku realizował trudne zadania naszego resortu. Już w 1951 roku był zaangażowany przy rozpracowaniu siatki szpiegowskiej na terenie miasta Gdyni, co zostało uwieńczone sukcesem poprzez uchwycenie członków siatki na statku handlowym ‘Chopin’. Poza tym cały czas brał udział w walce z podziemiem jakie istniało w tym czasie na terenie Trójmiasta.
[…] dzięki [jego] należytej pracy operacyjnej kierowanym zespołem zostały wykryte masowe, zatrucia bydła w miejscowych PGR-ach, za które sprawcy otrzymali wysokie kary. Również wykryto sprawców masowych akcji sabotażowych w PGR-ach, które polegały na podpaleniach mienia państwowego z pobudek politycznych. Sprawcy zostali pociągnięci do odpowiedzialności sądowej. Jednym z subtelniejszych sukcesów oficera kontrwywiadu jako Komendanta Powiatowego ds. SB w Lęborku było udokumentowanie działalności szpiegowskiej […], który podczas pobytu w RFN współpracował wywiadem zachodnio-niemieckim. Dzięki należycie przygotowanej kombinacji operacyjnej figuranta sprowadzono z zagranicy do Polski, gdzie sprawca otrzymał wyrok 8 lat pozbawienia wolności.
[…] Podczas pobytu na emeryturze nigdy nie tracił kontaktu z naszą jednostką. Pełnił funkcją Komendanta O[ochotniczej] R[ezerwy] MO przy Komendzie Powiatowej MO w Lęborku.
[…] W 1980 roku ze względu na zagrożenie ustroju w naszym kraju samowolnie wyraził akces powrotu do pracy, nie patrząc na stan zdrowia. […] Po powrocie w 1981 r. do pracy w naszym resorcie natychmiast włączył się do trudnej pracy, jaką była walka z powstałą ekstremą w naszym kraju. Brał czynny udział przy rozpracowaniu, a następnie ujęciu wykonawców i kolporterów nielegalnej drukarni, której funkcją było oddziaływanie na miasto rejon Lęborka. Drukarnia ściśle współdziałała z ośrodkiem dyspozycyjnym T[ymczasowej] K[omisji] K[oordynacyjnej] [NSZZ „Solidarność”] w Gdańsku.
[…] Podsumowując całokształt pracy mjr Zająca Zygmunta należy jednoznacznie stwierdzić, że całe swoje życie poświecił dla dobra naszej Ojczyzny. Swój skrystalizowany światopogląd marksistowski wyraził między innymi tym, że jego syn jedynak […] poszedł w ślady ojca
i obecnie jako oficer Służby Bezpieczeństwa pracuje w WUSW w Gdańsku. […]”.
Opinia służbowa, 1985 r.

Twoja ocena: Brak Średnia: 3.4 (9 głosów)